Materiał SDR jest kluczowym osiągnięciem współczesnej technologii kompozytowej.
Stanowi przykład pierwszego kompozytu półpłynnego który indukuje minimalne naprężenia skurczowe (ang. polymerisation stress) w czasie wiązania materiału.
Nazwa SDR wywodzi się od słów: STRESS DECREASING RESIN czyli oznacza kompozyt o obniżonej wartości naprężenia skurczowego.
Technologia SDR polega na opracowaniu unikanej budowy chemicznej fazy organicznej, która zawiera MODULATOR POLIMERYZACJI.
Modulator polimeryzacji to opatentowany rodzaj monomeru który kontroluje przebieg reakcji polimeryzacji. Pozwala on na powstanie sieci polimeryzacyjnej w sposób bardziej uporządkowany oraz wolniejszy. Można określić jego rolę jako tak zwany „ chemiczny soft start”. Dzięki temu jest możliwe ograniczenie w znacznym stopniu naprężeń skurczowych. W porównaniu do warunków jakie do tej pory stwarza konwencjonalna reakcja polimeryzacji świetlnej jest to istotny przełom technologiczny.
Ta modyfikacja składu kompozytu umożliwiła redukcje naprężeń skurczowych aż do 60% przy zachowaniu szybkiego trybu polimeryzacji w czasie 20 sekund.
Ryc. Tradycyjna budowa kompozytu prowadzi do gwałtownego
narastania naprężenia skurczowego w czasie polimeryzacji
Ryc. Technologia SDR dzięki wbudowaniu modulatora polimeryzacji
doprowadziła do obniżenia wartości naprężenia skurczowego o 60%
Ryc. Zredukowane naprężenie skurczowe dzięki technologii kompozytowej SDR
w porównaniu do tradycyjnych kompozytów
Ryc. Porównanie wartości naprężenia skurczowego SDR
do innych kompozytów półpłynnych
Ryc. Porównanie wartości naprężenia skurczowego SDR
do innych kompozytów wypełniających
